Η εμπειρία του να σταθεί κανείς ανοιχτός, παρών, ανθρώπινος.
Αν θέλουμε την πολιτική διάσταση του θεάτρου,η σύνδεση με το μυθικό υπόστρωμα της αγωνίας είναι αναγκαία. Δυνάμεις που προκαλούν οδύνη,απόγνωση και εξέγερση.
Nέους τρόπους αφήγησης για την καλλιέργεια της μνήμης, με στόχο την έξοδο από την πολύμορφη δικτατορία του σημερινού μεσαίωνα.
H σχέση του θεατρικού έργου με την ηθική μέσα από τις πράξεις των ηρώων στους Βρικόλακες.
Το θέατρο, με την πληρότητα της έρευνάς του, μου φαινόταν πάντα σαν ένας χώρος πρόκλησης.
Αν δεν επρόκειτο για λογοτεχνικό κείμενο και μάλιστα υψηλού επιπέδου, θα λέγαμε πως αποτελεί ένα μανιφέστο του βιώματος του εγκλεισμού και της εξορίας.
Mια σπουδή φοβερής αισθητικής, απαλλαγμένη απο κάθε περιττό, και μοναδικό κέντρο τον άνθρωπο, γυμνό, απέναντι στην αλήθεια της ψυχής του.
