Το θέατρο παύει να είναι αναπαράσταση και γίνεται πράξη ευθύνης.
Αυτή η σύγκρουση με τα ταμπού, αυτή η αμαρτία, παράγει το σοκ που ρίχνει τη μάσκα, και μας κάνει ικανούς να προσφέρουμε γυμνό τον εαυτό μας σε κάτι που είναι αδύνατον να καθοριστεί.
Αν, απομείνει μονάχα ένας σκύλος ή ένα βλέμμα, ή μια ανάσα στο χώρο, τότε ο μονόλογος έχει ήδη επιτελέσει τον σκοπό του.
Καλλιτεχνική αυτοβιογραφία μιας ηθοποιού | Επίδειξη εργασίας με τη Ρομπέρτα Καρρέρι
Όχι πια μόνο λέξεις, αλλά σώμα,βλέμμα, ανάσα.Ζωτικής σημασίας,αναζωογονητική βουτιά.
Αποξένωση, αγωνία και υπαρξιακή κρίση συνοδεύουν την ανθρώπινη ύπαρξη στην εποχή μας.
Αναδεικνύουν τις αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης, το αδιέξοδο της επικοινωνίας και τον πόνο της μοναξιάς.
Θεατρικό πλαίσιο που ενσωματώνει την θεατρική παρουσία του ηθοποιού στο μοτίβο της σύγχρονης ζωής.
Θεατρικό πλαίσιο που ενσωματώνει την θεατρική παρουσία του ηθοποιού στο μοτίβο της σύγχρονης ζωής.
Θεατρικό πλαίσιο που ενσωματώνει την θεατρική παρουσία του ηθοποιού στο μοτίβο της σύγχρονης ζωής.