Το θέατρο παύει να είναι αναπαράσταση και γίνεται πράξη ευθύνης.
Αυτή η σύγκρουση με τα ταμπού, αυτή η αμαρτία, παράγει το σοκ που ρίχνει τη μάσκα, και μας κάνει ικανούς να προσφέρουμε γυμνό τον εαυτό μας σε κάτι που είναι αδύνατον να καθοριστεί.
Αν, απομείνει μονάχα ένας σκύλος ή ένα βλέμμα, ή μια ανάσα στο χώρο, τότε ο μονόλογος έχει ήδη επιτελέσει τον σκοπό του.
Με την Χριστίνα Χατζηβασιλείου συζητάμε για την Σύγχρονη Βρετανική Δραματουργία και το Θέατρο στα Μούτρα.
Ιστορίες παράξενες, ανοίκιες και οικίες μαζί. Ο αναγνώστης μπορεί να δώσει τις δικές του ερμηνείες, είναι κι αυτό μέρος της ρευστότητας των έργων της.
Το θέατρο μπορεί να σπάει ταμπού, να αποκαλύπτει τις πιο σκοτεινές πλευρές της κοινωνίας.
Μας υπενθυμίζει ότι η τέχνη μπορεί να είναι αληθινή τόσο εξαιτίας της ομορφιάς της όσο και εξαιτίας της ανησυχίας που προκαλεί.
Με τον Βίκτωρ Αρδίττη ιχνηλατούμε το μονοπάτι που συνδέει τις Μαριονέτες του Kleist και την Παράξενη Λέξη Genet.
