Το θέατρο παύει να είναι αναπαράσταση και γίνεται πράξη ευθύνης.
Αυτή η σύγκρουση με τα ταμπού, αυτή η αμαρτία, παράγει το σοκ που ρίχνει τη μάσκα, και μας κάνει ικανούς να προσφέρουμε γυμνό τον εαυτό μας σε κάτι που είναι αδύνατον να καθοριστεί.
Αν, απομείνει μονάχα ένας σκύλος ή ένα βλέμμα, ή μια ανάσα στο χώρο, τότε ο μονόλογος έχει ήδη επιτελέσει τον σκοπό του.
Όχι πια μόνο λέξεις, αλλά σώμα,βλέμμα, ανάσα.Ζωτικής σημασίας,αναζωογονητική βουτιά.
Με την Εύη Μαυρομάτη συζητάμε για το θεατρικό της έργο Το όνειρο του Οιδίποδα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σααιξπηρικόν.
Τόσο το Ξεφάντωμα στην Κόλαση όσο και το Εσκοριάλ, συνδυάζουν την ένταση του θεατρικού διαλόγου, το βάθος του φιλοσοφικού στοχασμού και τη σκοτεινή κωμικότητα.
Και για τους δύο το θέατρο έχει να κάνει με αναγνώριση και έλεγχο του κέντρου του σώματος, των σπλάχνων.
Αποξένωση, αγωνία και υπαρξιακή κρίση συνοδεύουν την ανθρώπινη ύπαρξη στην εποχή μας.
Με τον Πάνο Γεράκη γνωρίζουμε τον Αργεντίνο θεατρικό συγγραφέα Ντανιέλ Νταλμαρόνι.
Με τον Ήρκο Αποστολίδη συζητάμε για τον Ερρίκο Ίψεν για το σύνολο του έργου του.